AZYMUTH

LAST SUMMER IN RIO

geniale soul/jazz plaat met super punchy bass, door de Brazilians legendes, released in 1982

lijntwee.png

MOODYMANN

SHADES OF JAE

moodymann samplede een live versie van marvin gaye’s come get to this (Live) en bob james’ spunky samen tot dit prachtige house nummer uitgebracht in 1999. let vooral op hoe hij de luisteraar in spanning laat met een opbouw en bas die na vier minuten alsnog bijna niet los komt. ik zit elke keer weer op het puntje van mijn stoel als ik dit hoor.

lijntwee.png
真夜中のジョーク 
間宮貴子

japanse soul/funk 1982. luister.

PERCUSSIONS

DIGITAL ARPEGGIOS

na het nummer in diverse four tet optredens verwerkt te hebben bracht kieran onder een nieuwe naam percussions, het volgende nummer uit. het nummer laat zien hoe goed hij een meester is in opbouw, de kracht van herhalingen begrijpt en een geniale drop. het lijkt alsof dit 9 minuten durende nummer iets is wat je maar een paar keer echt goed kunt luisteren. hierna zou ik zijn remix van opus van eric prydz luisteren. ’is die niet van call on me?’, jawel, maar ga maar gewoon luisteren. klik hier

lijntwee.png

ALISON LIMERICK

WHERE LOVE LIVES

meeslepende UK house uit 1991, gemixt door de legendarische David Morales en Frankie Knuckles

lijntwee.png

SONYA SPENCE

LET LOVE FLOW ON

misschien wel het fijnste nummer wat ik dankzij jeremy underground heb leren kennen. het verscheen ook op zijn compilatie album ‘Beauty‘, wat volgens resident advisor als beste album van 2016 werd gezien. elke keer als ik het nummer uit 1981 luister ga ik het meer waarderen.

lijntwee.png
 
ben howard.png
 

 

BEN HOWARD EN IK

 

Je hebt periodes dat je artiesten meer luistert en daarna weer beetje vergeet. Je kunt niet altijd alles luisteren. Ik heb weinig artiesten die heel vaak terug komen en waarbij ik op elk project verliefd word. Maar dan is er Ben Howard. Hierbij mijn liefdesverhaal over Ben Howard en ik:

Ik leerde Ben Howard kennen doordat ik in de coffeecompany in Leiden zat. Het was de eerste ochtend van een week alleen thuis zijn. Als iemand die niet houdt van alleen zijn, zag ik daar beetje tegen op. De barista zette zijn net uitgekomen album op. Ik was van begin tot eind helemaal verkocht en heb het album de hele week op repeat geluisterd. En ik word nog altijd beetje verliefd op dit album als ik het opzet. Het werd voor mij het voorbeeld hoe je de muziek die je wilt maken maakt en tegelijkertijd de nummers maken die aanslaan tot hits. Deze twee dingen mengen zo goed samen dat je tijdens het luisteren geen moment ergert aan het pop gehalte. Hoeveel ik ook van John Mayer houd, hier kan hij nog wat leren van Ben. Hoogtepunt van dit album zal voor mij altijd het intro 'Old Pine' zijn. 

Hierna bracht hij Burgh Island uit, een totaal nieuwe stijl waar de akoestische gitaar plaats maakte voor echoënd elektrische gitaren met doffe harde drums. Ik moet toegeven dat deze stap eerst iets te snel voor me ging. Ik snapte niet helemaal waarom, want ik was nog helemaal niet uitgekeken op zijn akoestische setjes. Niet veel later zag ik hem in Paradiso optreden en werd het me wat meer duidelijk. Mijn idee over hoe muziek in harmonie moest zijn veranderde hier beetje. Misschien kunnen we zelfs zeggen dat hier mijn muzieksmaak in de pubertijd kwam. Snaren die half aangeslagen worden, secondes lange reverb en dan zelfs het geluid van een losgetrokken gitaarstekker wat één gebalanceerd geheel werd. Zo iets had ik nog nooit gehoord.

Even later bracht hij zijn tweede album uit; 'I Forgot Where We Were'. Hier bouwde hij deze stijl verder uit. Met als hoogtepunt 'End of the Affair', waar een zingende gitaar eindigt in iets wat haar stem lijkt verloren te zijn. Wat James Blake met elektronische muziek deed, kon Ben Howard met een gitaar. 

Na jaren niks te hebben gehoord ontstond er ineens veel mysterie om de band A Blaze of Feather afgelopen zomer. Ze werden geboekt voor het Citadel Festival in Londen als een headliner. Het bizarre was alleen dat niemand wist wie het was, ze hadden geen instagram en er stond geen muziek online. Paar weken voor het optreden bleek de band gebouwd te zijn door bandleden van Ben Howard. Het project is van gitarist Mickey Smith. Ben doet zowel live als in de media zijn best niet 'het nieuwe ben howard project' genoemd te worden, maar daar ontkomt hij. Ze brachtte een fantastische EP uit. Spritueel zonder zweverig te worden. Het album viel vervolgens voor mij beetje tegen. Het werd toch wel zweverig en het album is eigenlijk gewoon veel te lang. Als je van Ben houdt, zou ik vooral de EP een kans geven :)

En dan vandaag, 1 juni. Het derde album Noonday Dream is vandaag uitgekomen. En wat ik ervan vind? Geen idee, ik heb het pas twee keer gehoord. 

Het is vandaag 1 juni. Gisterochtend kwam zijn nieuwste album Noonday Dream uit, gisteravond reden we naar Keulen om het live te horen. Dus wat vind ik ervan? Zoals Radioheadfans alles van radiohead goed vinden, is er niet veel van Ben Howard wat ik niet goed vind. Nu kan ik uren doorgaan over hoe goed het is, maar ik vertel jullie liever waar je op moet letten. De rest mag je zelf beoordelen, goed?
Geniet bij het openingsnummer Nica Libres At Dusk even van de melodielijn van de zang en laat je meeslepen tot aan een van de prachtigste outro's die ik ken. Hierna krijgen we de Ben Howard zoals we hem kennen. In 'A Boat to An Island' klinkt de muziek precies zoals de titel doet vermoeden. Er staan wel flinke golven. Als je The National tof vind, komen hier paar nummers voor je. Verder in 'A Boat To An Island Pt 2/ Agatha's song' lijken de gitaren te vervormen in een cello zoals we die gewend zijn. Daarna kom je in 'There's Your Man' waar Ben's liefde voor elektronische muziek zoals Pional terug komen. Dit betekent niet dat de synthesizer los komt te staan van zijn muziek. Maar ook dit wordt een volwaardig instrument wat niet onderdoet voor de rest van de band. We nemen afscheid bij 'Murmurations', waarbij je halverwege je repeat knop indrukt.

ps. ga alsjeblieft naar een live show! Zijn muziek, visuals en licht smelten samen tot een concert wat je niet snel zult vergeten... 

lijntwee.png
umo.png

UNKNOWN MORTAL ORCHESTRA

SEX & FOOD

 

De meeste reviews van het vandaag uitgekomen album van Unknown Mortal Orchestra zijn niet zo enthousiast als ik. Daarom wil ik even uitleggen waarom ik het zo goed vind. Dit is geen enorme beoordeling, maar geeft je een idee wat mij aanspreekt aan dit album.

Het album is één van de beste tijdsbeelden van het heden die ik afgelopen tijd heb gehoord. Zowel politieke onderwerpen als cossumptiemaatschappij worden aangesneden. In dit laatste betrekt hij ook seks en liefde als een cossumptie en zo ontstond ook de titel van dit album. Met een knipoog naar elektronische muziek is dit voor mij het meest eigentijdse album van het jaar tot nu toe. Als ik recensenten hoor over het album voelt het alsof ik mijn ouders aan het uitleggen ben hoe hun telefoon werkt. Het is interessant maar misschien net iets te veel en iets te vlug voor een oudere generatie. De snelheid van dit album kan je afschrikken, maar het is ook ontzettend levendig en verveelt geen moment. Daarom wou ik toch even mijn mening hierover kwijt :)

Nu even terug naar het begin. Unknown Mortal Orchestra staat al jaren bekend om de uiteenlopende genres samen te voegen tot een eigen taal die je meteen herkent. 
Voor dit album zijn ze nog meer de funky kant op gegaan. Na het intro volgt het nummer ''Major League Chemicals''. Een psychedelische opening die je wakker schud om mee te gaan op reis. Je wordt pas wakker bij het nummer ''Hunnybee'' wat zanger Ruban Nielson voor zijn dochter schreef. Het is een aandoenlijk nummer wat zorgt voor een glimlach op je gezicht. Je hoort een stukje oprechte liefde. Even later volgt ''American Guilt'' om je weer even wakker te schudden alsof de douche net de koud staat, maar dat is soms best lekker. Het spirituele ''Everyone Acts Crazy Nowadays'' brengt je qua geluid terug naar je eerste schoolfeest en vormt een sprekend beeld. 
En dan langzaam aan komt de bekendste single ''Not in Love We’re Just High''. Een prachtig opgebouwd nummer. Het is meeslepend zonder enig moment dramatisch te worden. Als dit de eerste keer is als je het nummer hoort moet je er even een momentje voor pakken. Zonder aandacht verdwijnt het nummer gauw. Samen met ''If your Going to Break Yourself'' sluiten ze het album op een charmante manier af zoals je dat niet vaak hoort. 

Alles samen is het album een mooi geheel. Het album gaat van MGMT, naar Jimi Hendrix dan via Childish Gambino naar Toro y Moi. Na een beetje Real Estate sluit het af als een Beatles album. Flinke vergelijkingen, ik weet het. Ik wil gewoon zeker weten dat je het even gaat luisteren. Doe dat nu even:

lijntwee.png
 
MGMT front.jpg
 

MGMT

LITTLE DARK AGE

 

Twee weken geleden kwam MGMT na jarenlange stilte met hun nieuwe album. Zeker na de single Hand it Over die uitkwam, was ik enorm benieuwd naar het album. Mijn doel was dan ook om de dag dat het uitkwam een artikeltje online te gooien, maar op de dag zelf besloot ik dat ik het eerst even moest laten inzinken. Inmiddels is het een week geleden en heb het album bijna al te vaak gehoord. Toch blijft het me aanspreken.

Here's why:

Iedereen kent MGMT. Als je op een verjaardag de Aux kabel krijgt en je hebt écht geen idee kun je altijd nog 'Kids' opzetten. Je trekt je schouders op naar je vrienden en na een halve minuut danst iedereen toch mee. Vrijwel alle nummers en albums die ze daarna hebben gemaakt doen mij (en vele anderen) niet zoveel. Ze zijn te groot om een eendagsvlieg te noemen. Met dit album wordt hun positie nog een stukje vreemder. Dit album is goed én superhip. Soms iets té erg gemaakt om hitjes te worden. Het liefst willen we nu allemaal catchy nummers om in onze playlists te zetten en dan natuurlijk het liefst met jaren 80 knipoog. MGMT maakt die nummers voor ons.

 luister mee met de spotify/apple music player onderaan deze pagina

Hier de hoogtepunten van het album:


SHE WORKS OUT TOO MUCH
Een intro van een album heeft de functie een album te openen, dat klinkt logisch. Vaak is het een nummer waarin je voorzichtig voorgesteld wordt aan de stijl van het album. Op dit album gaat dit snel. Dit nummer is een intro alsof je op een tuinfeestje komt en meteen in het zwembad springt. Dat is even schrikken, maar het went. Daarna gaat het nummer alle kanten op. Dat is nog steeds even wennen, misschien went het nooit. Toch is het een goede introductie van het album

WHEN YOU DIE
Toen ik de eerste single hoorde had iedereen het over de 'tameimpalahype', mij deed het meer denken aan Ariel Pink. Wat blijkt? Die werkte gewoon mee. In een interview blijkt dat dit nummer eigenlijk geschreven is door hem. 

ME AND MICHAEL (!!!)
Iedereen die mij afgelopen week heeft gezien, heeft dit nummer gehoord. Catchy en klaar voor elke ten's party (80's, 90's, zeroes en dan nu dus ten's). Ik kan me nu al verheugen op het moment dat 3fm dit als megahit maakt en daarna het moment dat ik met veertig duizend mensen dit meezing op Down The Rabbit Hole.
Leuk weetje, de band heeft in de clip een ZOEKUIT
om het compleet te maken maakte ze ook een Russische en Filipijnse versie van het nummer, inclusief bijpassende clip. 

DAYS THAT GOT AWAY
Een van de dingen die ik het leukst vond van Barista Kampioenschappen was de werdstrijdmuziek uitzoeken. Muziek die past bij de ronde die je uitserveert. Als ik mee zou doen en ik had een vreemde keniaanse koffie, zou ik dit nummer gebruiken voor de espresso ronde. Instrumentaal, dus je kan er overheen praten, maar het is interessant genoeg als er een paar minuten stilte vallen in je presentatie doordat je espresso's staat te zetten.

WHEN YOU'RE SMALL
Ik kan het niet helpen. Dit nummer blijf me doen denken aan King Gizzard and the Wizard Lizards's laatste album. Alleen heeft dit net iets meer Al Stewart saus eroverheen. Lekker meeslepend.

HAND IT OVER
Het eerste nummer wat ze uitbrachte van deze nieuwe stijl is gelijk het laatste nummer van het album. Dankzij het dromerige en lange outro sluit je hiermee het album heel rustig af. Je zou bijna op een hidden track gaan wachten, terwijl je spotify al uit staat. Dit is misschien wel het meest smaakvolle gedeelte van het hele album.

luister ze!

 
MGMT+back.png
 
 
 
lijntwee.png
 

TWEEDUIZENDZEVENTIEN

Tweeduizendzeventien,

Niets zo leuk als lijstjes. Zoals iedereen heb ook ik mijn muzikale jaaroverzicht.  Hier mijn hoogtepunten. Het is niet bedoelt om jullie te vertellen wat goed of slecht is, het gaat om mijn persoonlijke ervaringen die ik wil delen. Daarom denk ik dat het op een heel andere manier waardevol is voor jullie als lezer. Als je vragen hebt of je wilt ergens op reageren, laat het me weten!

groetjes wouter

BESTE RELEASES

1. FOUR TET - NEW ENERGY  Het kostte wat tijd om te beslissen, maar dit is hét album van tweeduizendzeventien. Het is geen geheim dat ik altijd al van Four Tet hield, maar dit album steekt zelfs daar boven uit.  Het is een reis vol warme vertrouwde geluiden die samen een vervreemdend geheel geven. Van begin tot eind staat alles op zijn plek zoals hij dat aan zijn klein bureau met enkele midi controllers en ableton (zie instagram) in elkaar heeft gezet. Ik kan hier uren naar luisteren en zou bijna meedoen met barista kampioenschappen zodat meer mensen dit horen.  Klinkt als: Bibio, Caribou, Jon Hopkins of als de wereldreis die je nooit uit jezelf zou maken  Luister: Two Thousand and Seventeen

1. FOUR TET - NEW ENERGY

Het kostte wat tijd om te beslissen, maar dit is hét album van tweeduizendzeventien. Het is geen geheim dat ik altijd al van Four Tet hield, maar dit album steekt zelfs daar boven uit.

Het is een reis vol warme vertrouwde geluiden die samen een vervreemdend geheel geven. Van begin tot eind staat alles op zijn plek zoals hij dat aan zijn klein bureau met enkele midi controllers en ableton (zie instagram) in elkaar heeft gezet. Ik kan hier uren naar luisteren en zou bijna meedoen met barista kampioenschappen zodat meer mensen dit horen.

Klinkt als: Bibio, Caribou, Jon Hopkins of als de wereldreis die je nooit uit jezelf zou maken

Luister: Two Thousand and Seventeen

2. ARIEL PINK - DEDICATED TO BOBBY JAMESON  Ik moet erbij verklappen dat de naam Ariel Pink me niks zei tot dit uit kwam, het was een cd die ik steeds in mijn platenzaak zag liggen en besloot te luisteren.  Deze vergelijking zal niet iedereen met me eens zijn, maar wat voor mij in 2015 Tame impala was en in 2016 Pond is dit jaar Ariel Pink geweest. Je weet niet welke kant het op gaat, maar dat maakt je niet zoveel uit. Het lijkt bijna of elk nummer de hoofdrol van het album vervult. Dat klinkt overweldigend, is het ook.  Klinkt als: tja. het voelt soms als Tame Impala of Steve Miller Band. Af en toe hoor je wat Real Estate, Destroyer of DIIV  Luister: Another Weekend

2. ARIEL PINK - DEDICATED TO BOBBY JAMESON

Ik moet erbij verklappen dat de naam Ariel Pink me niks zei tot dit uit kwam, het was een cd die ik steeds in mijn platenzaak zag liggen en besloot te luisteren.

Deze vergelijking zal niet iedereen met me eens zijn, maar wat voor mij in 2015 Tame impala was en in 2016 Pond is dit jaar Ariel Pink geweest. Je weet niet welke kant het op gaat, maar dat maakt je niet zoveel uit. Het lijkt bijna of elk nummer de hoofdrol van het album vervult. Dat klinkt overweldigend, is het ook.

Klinkt als: tja. het voelt soms als Tame Impala of Steve Miller Band. Af en toe hoor je wat Real Estate, Destroyer of DIIV

Luister: Another Weekend

3. CHAZ BUNDICK MEETS THE MATTSON 2 - STAR STUFF  'Dit soort muziek maken ze tegenwoordig niet meer'. Dat hoor ik vaak de oude generatie zeggen. Meestal zijn het overigens mensen die zich niet zo met tegenwoordig bezig houden. Toch past dit best wel bij mijn gevoel voor dit album. Of het je stijl is is de vraag, maar het is iets unieks wat je gehoord moet hebben!!!  Aan de ene kant van deze samenwerking hebben we de tweelingbroertjes The Mattson 2 die zorgen voor een psych-jazz vibe. Aan de andere kant staat frontman van Toro Y Moi, Chaz Bundick die met zijn unieke stem het geluid mierzoet maakt. Deze twee samen maken het album tot dubbelvla.  Klinkt als: Drugdealer, Khruangbin, Jacco Gardner of een lekker stuk brood met goede pindakaas  Luister: JBS

3. CHAZ BUNDICK MEETS THE MATTSON 2 - STAR STUFF

'Dit soort muziek maken ze tegenwoordig niet meer'. Dat hoor ik vaak de oude generatie zeggen. Meestal zijn het overigens mensen die zich niet zo met tegenwoordig bezig houden. Toch past dit best wel bij mijn gevoel voor dit album. Of het je stijl is is de vraag, maar het is iets unieks wat je gehoord moet hebben!!!

Aan de ene kant van deze samenwerking hebben we de tweelingbroertjes The Mattson 2 die zorgen voor een psych-jazz vibe. Aan de andere kant staat frontman van Toro Y Moi, Chaz Bundick die met zijn unieke stem het geluid mierzoet maakt. Deze twee samen maken het album tot dubbelvla.

Klinkt als: Drugdealer, Khruangbin, Jacco Gardner of een lekker stuk brood met goede pindakaas

Luister: JBS

 
4. KAMASI WASHINGTON - THE HARMONY EP  Dé jazz release die het meeste raakte wat de nieuwste EP van Kamasi Washington. Naast deze uitgave heeft Washington op eindeloos veel albums (met verschillende genres) mee gewerkt. In 2015 bracht deze man het drieuurdurende ''The Epic'' uit. Inmiddels is het nieuwste meesterwerk een EP van slechts 31 minuten. Voor hem genoeg om een muzikale levensles te geven. Voor net iets meer dan een tientje koop je dit bij je lokale platenzaak. Soms ben ik in de war en draai ik kant A en B door elkaar maar zelfs dan blijft het goed. De afsluiter ''The Truth'' is een toetje (of voor gerecht) wat je altijd al hoopte te krijgen.  Klinkt als Mammal heads.  Luister: The Truth

4. KAMASI WASHINGTON - THE HARMONY EP

Dé jazz release die het meeste raakte wat de nieuwste EP van Kamasi Washington. Naast deze uitgave heeft Washington op eindeloos veel albums (met verschillende genres) mee gewerkt. In 2015 bracht deze man het drieuurdurende ''The Epic'' uit. Inmiddels is het nieuwste meesterwerk een EP van slechts 31 minuten. Voor hem genoeg om een muzikale levensles te geven. Voor net iets meer dan een tientje koop je dit bij je lokale platenzaak. Soms ben ik in de war en draai ik kant A en B door elkaar maar zelfs dan blijft het goed. De afsluiter ''The Truth'' is een toetje (of voor gerecht) wat je altijd al hoopte te krijgen.

Klinkt als Mammal heads.

Luister: The Truth

5. CHARLIE CUNNINGHAM - LINES  Even opscheppen, ik luister al lange tijd naar de EP Heights die we als sample op vinyl kregen ooit, ergens. Waarvoor bedankt, iemand. Meestal ben ik beetje bang dat als dit soort talenten een debut maken waar te veel aan geknutseld wordt waardoor het de kracht verliest. Het tegendeel gebeurt hier. De muziek is helder, eerlijk maar ook rijk en warm. Het voelt alsof je op bed ligt en Charlie op de rand van je bed een heel goed verhaal aan je verteld.  Als je ooit de kans krijgt deze man live te zien, doen. Je zult verbaasd zijn hoe complex deze man in zijn eentje kan werken. Alleen al zijn gitaaraanslag en ritmes zijn niet te volgen.  Klinkt als: Jose Gonzales, misschien zelfs beter  Luister: An Opening

5. CHARLIE CUNNINGHAM - LINES

Even opscheppen, ik luister al lange tijd naar de EP Heights die we als sample op vinyl kregen ooit, ergens. Waarvoor bedankt, iemand. Meestal ben ik beetje bang dat als dit soort talenten een debut maken waar te veel aan geknutseld wordt waardoor het de kracht verliest. Het tegendeel gebeurt hier. De muziek is helder, eerlijk maar ook rijk en warm. Het voelt alsof je op bed ligt en Charlie op de rand van je bed een heel goed verhaal aan je verteld.

Als je ooit de kans krijgt deze man live te zien, doen. Je zult verbaasd zijn hoe complex deze man in zijn eentje kan werken. Alleen al zijn gitaaraanslag en ritmes zijn niet te volgen.

Klinkt als: Jose Gonzales, misschien zelfs beter

Luister: An Opening

6. THE WAR ON DRUGS - A DEEPER UNDERSTANDING  Sinds ik de voorganger ''Lost in a Dream'' bij coffeecompany ontdekte ben ik volledig verkocht voor The War on Drugs. Ik heb vaak het idee dat mijn grote liefde voor Mark Knopfler van Dire Straits terug komt in frontman Adam Granduciel. Toen halverwege het jaar tijdens RSD een nieuwe single van meer dan 11 minuten uitkomt werd ik opnieuw verliefd. Als ik heel eerlijk ben is die liefde wat minder geworden. Op het nieuwe album staan ijzersterke nummers alleen heb ik elke keer weer het idee dat ik het album op shuffle aan het luisteren ben.  Klinkt als: Dire Straits, Bruce Springsteen, Kurt Vile,  Luister: Strangest Thing

6. THE WAR ON DRUGS - A DEEPER UNDERSTANDING

Sinds ik de voorganger ''Lost in a Dream'' bij coffeecompany ontdekte ben ik volledig verkocht voor The War on Drugs. Ik heb vaak het idee dat mijn grote liefde voor Mark Knopfler van Dire Straits terug komt in frontman Adam Granduciel. Toen halverwege het jaar tijdens RSD een nieuwe single van meer dan 11 minuten uitkomt werd ik opnieuw verliefd. Als ik heel eerlijk ben is die liefde wat minder geworden. Op het nieuwe album staan ijzersterke nummers alleen heb ik elke keer weer het idee dat ik het album op shuffle aan het luisteren ben.

Klinkt als: Dire Straits, Bruce Springsteen, Kurt Vile,

Luister: Strangest Thing

 

Dit zijn dé 6 albums waarvan ik denk dat iedereen het gehoord moet hebben. Er is natuurlijk nog veel meer. Hier zijn de overige 29 kanshebbers :

7 Father John Misty - Pure Comedy, 8 Talos - Wild Alee, 9 The XX - I See You, 10 Mount Kimbie - Love What Survives, 11 Kiasmos - Blurred, 12 Mura Masa - Mura Masa, 13 Real Estate - In Mind, 14 Future Islands - The Far Field, 15 Mac deMarco - This Old Dog, 16 Bonobo - Migration, 17 Fleet Foxes - Crack Up, 18 Thundercat - Drunk, 19 Portico Quartet - Art in the Age of Automation, 20 Toro y Moi - Boo Boo, 21 Declan McKenna - What Do You Think About The Car?, 22 Arcade Fire - Everthing Now, 23 King Gizzard & the Lizard Wizard - Gumboot Soup, 24 National - Sleep Well Beast, 25 Vince Staples - Big Fish Theory, 26 Tale of Us - Endless, 27 Angus and Julia Stone - Snow, 28 Courtney Barnett & Kurt Vile - Lotta Sea Lice, 29 Francis and the Lights - Just for Us, 30 Perfume Genius -  No Shape, 31 Jlin - Black Origami, 32 Warhaus - Warhaus, 33 Moses Sumney - Aromanticism, 34 Girls in Hawaii - Nocture, 35 Nick Mulvey - Wake up Now 

lijnz.png

BESTE LIVE PERFORMANCE

lijnz.png
Foto: Jostijn Ligtvoet

Foto: Jostijn Ligtvoet

RY X - BEST KEPT SECRET 

Op een festival werken lijkt leuk. Maar als al je favoriete bands optreden tijdens het werk, moet je daar net tegen kunnen. Dat kan ik dus niet, vooral niet tijdens Best Kept Secret dit jaar met oa. James Blake, Real Estate en Radiohead. Gelukkig heb ik wel Ry X kunnen zien voor de tweede keer na één van de beste live optredens ooit in Tivoli grote zaal vorig jaar. Ik huil niet snel bij optredens, maar hier was het halfuur lang.

Er is een flinke lijst met optredens waaruit ik nauwelijks kon kiezen. Dus daarom ook hier even wie er bijna op deze plek zijn geëindigd: Klangstof in het Paard, Nicolas Jaar en The XX op Lowlands, Future Islands in Paradiso, Jon & Roy bij The Shore, Radiohead op Best Kept Secret, War on Drugs in de AFAS, Daniel Norgren in Caprera openlucht theater en Bon Iver in Tivoli.

lijnz.png

BESTE AANKOOP

BON IVER - 22, A MILLION (DELUXE VINYL)

boniver.png

De beste aankoop? Het laatste album van Bon Iver via Spotify luisteren voelt bijna als vals spelen als je dit in huis hebt. Na twee studioalbums dacht ik Bon Iver te kennen. Nee. Het album lijkt alle kanten op te springen als je het voor het eerst hoort, daarna leer je hem steeds een beetje beter kennen. Als een beste vriend die je tijdens de eerste ontmoeting niet heel interessant vond.

Het pakket is zwaar, maar elk detail in het art work van Eric Timothy Carlson sluit volledig aan bij de muziek. Het eerst wat opvalt is dat de de hoes binnenstebuiten kunt vouwen waardoor het voelt als een nieuwe plaat. Tijdens het luisteren kun je uren kijken naar de symbolen en verwijzingen op de cover die verwijzen naar de nummers, met een minstens zo cryptische tracklist. Het beste moment is zodra je de booklet opent. De tekst is op een conceptuele manier over de pagina's verdeelt. Of je nu super visueel bent ingesteld of niet, dit maakt wat in je los. Het voelt alsof we niet dichter bij het brein van Bon Iver kunnen komen.

22-1.jpg

TWEEDUIZENDACHTIEN?

lijnz.png

Dat was het. Hoe mooi dit jaar ook was, er staat nog veel te wachten. De eerste concertkaartjes en festivalkaartjes zijn al gekocht en de lijst met namen die naar ons land komen is nu al behoorlijk impressive. Four tet, Khraungbin, Floating Points, The National, Father John Misty, Rodriguez, Nick Cave and the Bad Seeds, Nils Frahm, James Holden en nog veel meer uiteraard :)

VERWACHT: NILS FRAHM - ALL MELODY

Een van de dingen waar ik het meest naar uit kijk is de nieuw release van Nils Frahm, ''All Melody''. 26 januari verschijnt het album via het Erased Tapes Label. Zoals we gewend zijn zal de hoofdlijn van het album op toetsen gespeeld worden. Daarmee is ook gelijk alles gezegd waarmee je zijn muziek in hokjes kan plaatsen. En dit nieuwe album zal waarschijnlijk een volgende stap hierin zijn.  Op zijn eigen site zegt Frahm: ''My pipe organ would turn into a drum machine, while my drum machine would sound like an orchestra of breathy flutes", dat geloven we maar al te graag.

Ken je Frahm nog niet? Geen paniek. Luister zijn album ''Solo'' om kennis te maken. Een harmonieus werk wat je eventueel zelfs als achtergrondmuziek zou kunnen luisteren. Of als je er gelijk helemaal in wilt duiken, luister dan ''Spaces''. Hierin neemt hij je mee in een rondleiding in wat hij allemaal in huis heeft als muzikant, zonder dat je ooit de weg zult verliezen in zijn talent.